Hikayeyi Devam Ettir etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Hikayeyi Devam Ettir etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Efsun 3. Bölüm


 Şenay

 Dersten sonra Efsun, Toprak'a konuşmak istediğini söyleyerek sınıftan herkesin çıkmasını bekledi. Toprak soran gözlerle dirseğini sıraya koyup elini çenesine dayadı. Derin nefes alıp iki arkadaşının nasıl kavga ettiğini, aralarını düzeltmek isterken Leyla'nın insanlara söylediklerini anlattı ve ekledi Efsun. “Bundan dolayı olaylardan ve insanlardan uzak durmak, bir an önce okulumu bitirip gitmek istiyorum. Senden rica ediyorum. Lütfen insanların yanlış anlatacağı şekilde davranma.” dedi Toprak’ın gözlerine bakarak. Toprak, Efsun'un ellerini tutup “Bence kendini suçlu hissedip kaçması gereken sen değilsin. Onlar yanlış anlayacak diye düşünmeye devam edersen kendine bu dönemi zehir edersin. Ders sırasında sürekli kalemlerini kemiriyorsun dersleri dinlemek yerine. Efsun, hayatından uzaklaştırman gereken  kişi ben değilim. Sana bunları yaşananları uzaklaştırmalısın.” dedi Toprak. Haklıydı, kendine cehennemi yaşatıyordu şu an. En yakın arkadaşım dedikleri kişiler yüzünden darmadağın olmuştu ama onca yaşadığı şeyden sonra Toprak’a güvenemezdi. Elini yavaşça çekip ayağa kalktı. Tek bir söz dahi söyleyemiyordu. Toprak cevap vermeyeceğini anlayarak ayağa kalkıp Efsun'a yol verdi. Efsun ise arkasına bakmadan sınıftan çıktı. Toprak yeniden sıraya oturdu ve sıranın altından Efsun’un unuttuğu defteri çıkardı. Çantasına koyup tam kalkmak üzereydi ki “Yerinde olsam o kızın yanına bir daha oturmazdım.” diyerek karşısına çıkan kıza baktı. “Bu seni ilgilendirmez, istediğim yere otururum.” dedi. “Bakıyorum da Efsun, seni de büyüsü altına almış.” dedi karşısındaki kız. “Boşuna kendini yorma Leyla. Senin nasıl birisi olduğunu en iyi ben bilirim. Sırf ailedeki herkes Sedef'in birinciliğini konuşuyor diye gittin öz kardeşinin kolunu kırdın ve kendi suçunu benim kardeşime attın. Kardeşim o dönem senin yüzünden travma yaşadı. Elde edemediğin şeyler için ne kadar pislik olabildiğini biliyorum sevgili kuzenim. Senin yüzünden dayım benim kaydımı buraya aldı. Başına bela almasın diye ama bakıyorum da geç kalmışım biraz.” diyerek sinirle söylendi Toprak.


Canan "Abla, ne yaptın ya!"

Şenay "Ben bir şey yapmadım. Kerem "kaos istiyorum." dedi. Bende kaosa yol yaptım. 😁"


Mücahidem Şehide-i Cahide 

Anılar bazen acıdır, bazen ise tatlı. Ancak her ne tür olurlarsa olsunlar daima geçmişe bakıldığında bir burukluk hissettirir insana. Bir mahzunluk çöker ruha sonra ise kalbe gelen ağırlık...

Efsun, otobüste kafasını yasladığı camdan dışarıyı seyrediyordu. Hava kapalıydı. Gökyüzünü kaplayan bulutlardan tek bir yağmur damlasına işaret yoktu. Ne güneş vardı ne de yağmur. Sadece kapalı bir hava. Ruhuda kapatıyordu sanki.

Bir üşüme hissetti telefonunun ekranına bakarken. Ekran fotoğraflarını hala daha değiştirmemişti. Kilit ekranında üç kız vardı. Hepsi birden kameraya gülümserken ellerinde ki kupaları da ekrana göstermeye çalışıyorlardı. Couple Kupaların da isimleri de yazılıydı. Efsun & Gülce & Leyla.

Kafasını yasladığı camdan irkilerek dikildi. Ağlayamıyordu artık. Sadece bir boşluk vardı. Bu kadar kolay mıydı dostluklarını silmek? Üniversite de tanışmamışlardı ki onlar. Gülce ile ilk okuldan beri, Leyla'yla ise ortaokuldan beri çok yakın arkadaşlardı. Üniversite seçimlerinde bile tercihleri birbirlerininkinin aynıydı.

Seneler bu kadar kolay yakılıp atılır mıydı?

Demek ki herkes kendisi gibi değildi. Empati yapmak bir yere kadardı. Telefonu eline alıp ayarlara girdiğinde otobüs durağa yaklaşmıştı. Durağa vardığında telefonun ekranını kilitleyip indi otobüsten. Ekran kapanmadan önceki bildirim de "14.386 öğe silindi." yazıyordu.

Keşke her şey teknolojik aletlerde ki işlemler gibi kolay olsaydı.

Ertesi gün okula gelen Toprak karşısında ki derslikte oturan Efsun'u görünce biraz şaşırdı ama uzun sürmedi. Gülümseyerek ona doğru ilerledi.

"Beni gerçekten şaşırttın."

Efsun yavaşça kafasını sola çevirip yanına yerleşen Toprağa baktı. 

"Sana da Günaydın!"

Toprak karşısında ki genç kıza baktı bir alıcı gözüyle.

Bugün diğer günlerinden hepsinden farklıydı. Bukleli kıvırcık saçlarının yerini pırasa gibi düz saçlar almıştı. Kuaföre gittiği her halinden belli çok da anlamadığı güzel bir saç şekli ile siyah saçları parlıyordu.

Hafif makyajı ile yeşil gözlerinin iyice ortaya çıktığı ufak yüzü oldukça güzeldi. Bahara uygun bir havası olan beyazlı çiçekli elbisesi ile de oldukça alımlıydı.

"...Günaydın."

Efsun hafifçe kaşlarını çattı.

"Neden bana öyle bakıyorsun?"

"Nasıl bakıyorum?"

"Bilmiyorum. Sadece her zamankinden farklı."

Toprak cevap vermezken, Efsun tekrardan sordu.

"Neden seni şaşırttığımı söyledin?"

Toprak tam ağzını açıcaktı ki.

"Günaydın~!"

Çilek sarısı saçlar ikisinin de önünde doğru sarken, koyu kırmızı rujlu dudaklar tekrardan hareket etti.

"Her yer de seni arıyordum..."

Efsun şaşkınca bakarken Toprak'ta kaşlarını çatmıştı anlam veremediği bu duruma,

"Canım Kuzenim."

Leyla ikisine de gülümseyerek bakıyordu.


Canan

Efsun şaşkınlığını üstünden attığında baygın gözlerle baktı karşısındaki ikiliye. Bir şey söylemeden çantasını toparlayıp derslikten çıktı. 

Toprak Efsun’un arkasından koşmuş, birkaç kez durdurmaya çalışmıştı ama Efsun umursamayıp yoluna devam etti, Toprak da pes etmişti.

 Efsun kampüsün bahçesini geçip kafeteryaya oturdu. 

Sonbaharın iç gıdıklayan soğuğunu kafeteryanın samimi ortamı ile hissetmiyordu. Diğer masalardaki öğrencilere bakıyordu kahvesini yudumluyorken. 

Yanına siyah saçlarının arasında birkaç tutam mavi ve mor boyalı, büyük mavi gözleriyle gülümseyen bir kız yaklaştı.

 “Merhaba ben Nergis, tüm masalar dolu olduğundan ve ben çok aç olduğumdan seni rahatsız ediyorum, benimle masayı paylaşır mısın?”

Efsun karşısındaki tatlı kıza bakıp gülümsedi. Nergis’in sesi öyle kibar ve nazik çıkmıştı ki Efsun hayır diyemedi zaten hayır demeyi de istemiyordu. 

“Ben Efsun, tanıştığıma memnun oldum, tabi ki paylaşabilirim buyur otur.”

Nergis hem reddedilmediği için hem de yeni bir arkadaş edindiği için sevinçle oturdu sandalyeye ve siparişini verdi.


Kerem meşgul olduğu için, onun yerine ben yazdım.


Şenay

Toprak, sınıftan çıkan Efsun'un peşinden gitmek istese de önce Leyla ile konuşması gerekti. 

"Amacın ne Leyla? Kıza iftira attığın yetmedi, çevresinde toplananları mı hedef alıyorsun şimdide?"

"Ne saçmalıyorsun Toprak? Ben senin kuzenin değil miyim? Sana kuzen dememde ne gibi bir sıkıntı var, söyler misin bana?"

Toprak, durup derin bir nefes aldı. Haklıydı,  kuzenlerdi. Bu durumu Efsun'a anlatmalıydı. "Peki..." diyerek Leyla'nın yanından ayrılıp, Efsun'u bulmak için etrafa bakıyordu. 

Okulun kafeteryasına girdiğinde en köşe de oturan Efsun'u gördü. Gülümsediğini görmek rahatlatmıştı. Kendisine arkasını dönük kız ile ne konuştuklarını bilmiyordu ama Efsun gülümsüyordu. 

"Efsun, konuşabilir miyiz?" dedi Toprak, mahcup bir şekilde kafasını eğerek.

"Toprak! Ay inanmıyorum! Seni burada görmeyi beklemiyordum. Sen Amerika da değil miydin kardeşinle." dedi Nergis. 

Efsun ise şaşkınlıkla ikisine de bakıyordu. Toprak ise cevap dahi veremiyordu, Nergis'i burada gördüğü için. Nergis ise konuşmasına devam ederek. 

"Dur tahmin edeyim! Leyla bu okulda ve yine başını belaya soktu. Dayın da tıpkı lisedeki gibi seni başına gardiyan olarak dikti?" dedi ve sandalyeyi çekti, oturması için...

3. Bölüm 5 Kelime


 İclal'in fikri ile bu sefer birbirimizin hikayelerini devam ettirecek şekilde yazmaya karar verdik. Arkadaşlarımızdan nazlı paşamız Alperen de dahil oldu lakin sürekli sırasını birisine verdi.


Olması gereken sıra 

Canan, Alperen, Aleyna, İclal, Şenay


Canan'a verilen kelimeler "Minare, mahkum, kayık, kahve, üzgün"

Gecenin müphem saatlerinde ıssız yolda kendi adım seslerimi dinleyerek ilerliyordum.Bir anda takip ediliyormuş hissine kapıldım ve adımlarımı hızlandırdım, sesleri dinlediğimde bana ait olmayan bir adım sesi işittim ve daha da hızlı yürümeye başladım. Sokağın sonunda tek minareli küçük camiye doğru hızla ilerliyordum çünkü orası ıssız değildi ama arkamdaki şahısta hızlanmaya başladı. Korkuyordum, yalnızdım ve eve tek başıma gitmeye mahkumdum.Camiye vardığımda köşeyi dönerken arkama bakma cesaretinde bulundum. İri cüsseli bir adam hızla bana yaklaşıyordu. Evime ulaşmam için iki sokak daha yürümem gerekiyordu. Cebimdeki telefonu sıkıca tutup biraz daha hızlandırdım adımlarımı. Şimdiki yürüdüğümüz sokak daha ıssız ve sessizdi. Tek ses benim hızlı nefes alışımın ve adımlarımızın sesiydi. Yolu yarıladığımda bana yetişmiş ve bilmediğim bir cisimle enseme vurmuştu.Ensemdeki o keskin acıyla uyanmıştım, nerede olduğumu anlamak için etrafa baktım ellerim bağlı bir sandalyede oturuyordum boş bir depo ya da zeminde bir yerdi. Hiç penceresi yoktu. Biraz sonra kapı gıcırdayarak açıldı ve beraberinde içeriye kahve kokusu doldu. Kalbim patlayacak gibi hızlı atıyordu ve çok korkuyordum. Beni kaçıran şahıs karşıma dikildi bir elinde tabak diğer elinde kahve kupası tutuyordu. Elindekileri yere bırakıp karşımdaki sandalyeye oturdu."Beni hatırlıyor musun? " kalın ve iç donduran sesi bulunduğumuz yerde yankı yapmıştı."Hayır, kimsin sen" sesim titriyordu ağlamamak için zor tutuyordum kendimi. "Ben kayıkçıyım nasıl hatırlamazsın beni " biraz üzgün biraz kızgın sesi beni daha da korkuttu.


Aleyna'ya verilen kelimeler "Bağırmak, kaşık, ip, bıçak, zehir"

Anlam veremiyordum, kayıkçı kimdi, neden peşimden gelmişti ve benden ne istiyordu? Derin bir nefes alıp kendimi sakinleştirmeye çalışsam da odanın kötü havası ciğerlerimi acıtmıştı. Yüzümü ekşittim. Üzgünlük ve kızgınlık içeren ses tonundan sadece kızgınlık kalmış gibi bağırdı. ''Görmüyor musun?!'' Ellerini iki yanına açarak etrafını gösterdi. ''Senin için yaptıklarımı görmüyor musun? Seni iple bağlamadım fark ettin mi?!! Serbestsin buranın içinde! Bu senin özgürlüğün!'' Bir elini yüzüme getirip sıktı. ''Minnettarlığını bu şekilde göstermemelisin, anlamıyor musun, bu senin için bir nimet.'' Diğer elini getirdiği tabağın içindeki kaşığa götürürken ağzımı iyice sıkıp araladı. ''Şimdi yemek yeme vakti ama'' dedi gülümseyerek. Bipolar? Ruhsal sıkıntılar? Kişilik bölünmesi? Yanağımdaki eli yumuşamış, midemi bulandırmak için çabalıyormuş gibi okşuyordu. Gözümden yaş akıyor, ağzımdaki zehir gibi rezil tadı yutamıyordum. En sonunda dayanamayıp yere tükürdüm. On saniye sürdürdüğü sessizliğin de yere ve bana bakmak dışında herhangi bir şey yapmıyor, depoyu sadece benim öğürme seslerim dolduruyordu. Sakince elini kaldırışı ve yüzüme gelen tokattın etkisini atlatamamıştım ki eli boğazımda, beni boğuyordu. Bir elini kemerine doğru uzatınca gözlerimi kapattım. Ağlıyor, boğuluyor ve yüksek ihtimalle ölüyordum. Soğuk bir metal yanağıma değdiği zaman bağırmaya çalışmış, boğazımdaki el ona izin vermemişti. Korkudan gözlerimi açamıyordum. Yanağımdaki soğukluk keskin bir acıya dönüştüğünde gözlerim acıdan tam açılmıştı. Elindeki bıçağa bakarak sırıttı. Parmağını bıçaktaki kanda gezdirip dudaklarıma değdirdi. Sırıtışı, gülümsemeye, gülümsemesi, histerik bir kahkahaya düşündü. Bana döndü ve ''Minnettarlığını bu şekilde göstermemelisin, anlamıyor musun, bu senin için bir nimet'' diye bir kez daha tekrarladı.

İclal'e verilen kelimeler "Açıklama, suskunluk, kapı kilidi, gümbürtü(gürültü), kan"

....."Ne minnettarlığıydı bu? Neyin nimeti?" Bu adam ne saçmalıyordu beynim tokadın etkisiyle çalkalanıyordu adeta.Yüzümden gelen kanun sıcaklığı, küf kokusu her şey üst üste gelmişti bağırarak " Açıklama yapmalısın seni anlamıyorum ne minnettarlığı? Kimsin sen? Kayıkçı kim?" Adamın gözü dönmüş gibi bakması burnundan aldığı nefes sesi her şey daha korkunç bir hal aldı. Suskunluğu adeta ölüm sessizliğini andırıyordu. Neden buradaydım ve bu adam kimdi artık nefes bile alamıyordum. Sinirle vurmaya başladı. Vurdukça ağzımdan, burnumdan kan geliyordu. Bir anda durdu ve "Hatırla! HATIRLA! BEN KAYIKÇI " gürültülü bir şekilde kapıyı çarparak çıktı. Arkasından kapıyı kilitledi. Ne saçma zaten ölüden farkı olmayan ben nasıl buradan kaçabilirsem. Sessizlik ölüm gibi üstüme çökmüştü. Kafam karma karışıktı. Kimdi bu kayıkçı? Neden beni kaçırmıştı? Nereden tanıyordu beni? Neden bana bunu yaşatıyordu? Sonra küf kokusu, kan ve acıyla kendimden geçmişim...


Şenay'a verilen kelimeler "İntikam, hırs, mektup, doktor, koşul"

Birinin "Beni duyuyor musunuz?" Sözleriyle kendime gelmeye başladım. Neredeydim? Bana ne olmuştu? Her şey yavaş yavaş aklıma gelmeye başlayınca panikle çığlık atıp etrafıma baktım. "Sakin olun lütfen, her şey geçti. Adamı tutukladılar, ben doktor Alp şu an yaralarınıza pansuman yapmak için buradayım. Polisler size birkaç soru sormak istiyor, daha sonra sizi hastaneye götürüp detaylı kontrol yapacağız." dedi. Bense adama şaşkınca bakıyordum. Hayla anlam veremiyordum. Ben neler yaşamıştım, bunlar neden benim başıma gelmişti. Aklımdaki sorular bir türlü bitmek bilmiyor, yenisi ekleniyordu. Kendimi biraz toparladıktan sonra doktor Alp polislere "İyi olduğumu ve sorularına artık cevap verebileceğimi" söyledi. "Geçmiş olsun Aslı hanım. Ben Ali, meslektaşım Suat, size bir iki soru sormak istiyoruz izninizle." dedi. Başımı sallayarak kabul ettim... Meğerse her şey iki yıl önce arkadaşlarımla gittiğim göl kıyısında başlamış. Beni orada il gördüğü an takıntı yapmış. Arkadaşlarımı mektuplarla tehdit edip benden uzaklaştırmış. Bana yaklaşamamak daha da hırslandırmış ve benim yan komşumla selamlaşmalarımı, konuşmalarımı gördükçe intikam almak istemiş. İfadesinin sonunda koşulsuz şartsız beni sevdiğini söylemiş. Şikayetçi olmamamı istiyormuş. Şikayetimi geri çekmedim ama yaşadığım şoku aylarca üstümden atamamıştım.


Alperen'e verilen kelimeler "Huzur, köpek, cadde, park, araba"

Aylar ayları kovaladıktan sonra bu olayı unutmaya başlamıştım. Ama böyle bir şeyden sonra kim birkaç ayda kendine gelebilirdi ki? Her neyse gene de arkadaşlarım bana bu konuda yardımcı olmaya çalışıyorlardı. İnsanın iyi arkadaşları olması ne güzel değil mi? Tek başıma yaşadığım için genelde yalnızlığa alışkınım ama artık yalnız kalmak istemiyordum. Arkadaşlarımda beni düşünüp bana bir köpek almışlar, onların yokluğunda arkadaşlık etsin diye. Köpeğe bir ad vermedim, dürüst olmak gerekirse bir isim düşünemedim ve basit bir şeyde olsun istemedim. Ama artık en yakınlarımdan biri haline geldi ve sayesinde günlerim daha huzurlu geçiyor. Her neyse zaten yavaş yavaş da olsa olayın üzerimde bıraktığı etkiyi de atmayı başarmıştım. Artık işinde gücünde olan para kazanıp kendi kendine yetebilen biriydim. Hatta kredi çekip araba bile alabilmiştim kendime. Arada sırada da parklarda köpeğimle gezerdim ve diğer köpek sahipleriyle falan takılırdım. Kendi köpeğimin başka bir köpeğe sinirlendiğini gördüğümde aklıma gene o olay gelmişti. Sahi o manyak herif nasıl kafayı takabilmiş ki bana. Sebebi neydi ki? Her neyse onu anlamaya ihtiyacım yoktu zaten. Sebebi ne olursa olsun deli köpeğin tekiydi o da. Köpeğimi de alıp eve doğru yöneldim akşama ne hazırlasam diye düşünüyordum. Evimin önündeki caddeye geldiğimde sokak lambasının yanmadığını fark ettim. Ama neden sadece benim evimin önündeki? Açıkçası sebepsiz yere gerilmiştim evime doğru devam ederken gene o olay hatırladım; hava karanlık, kendi adımlarıma eşlik eden başka adımlar, neden dağ başındaki bi evde oturuyorum ki. Arkamdan gelen sesler hızlandığında bende hızlandım.Bu sefer geçen seferki gibi bir şey olmayacaktı, bu sefer farklı olacaktı. Arkama bile bakmadım. Sadece evime ulaşmak istiyordum, biraz daha hızlandım arkamdaki ses yavaşça gecenin karanlığında yok oluyordu. Gerçekten evime varabilmiştim, kapının önüne geldiğimde arkama dönmek için tüm cesaretimi topladım ve döndüm. Evin önünde kimse yoktu. Derin bir nefes alıp evime doğru devam ettim. Neyse ki yanımda köpeğimde vardı biraz olsun rahatlatmıştı beni. Akşam yemeği için güzel bir şeyler hazırlasam iyi olur gibi. Uyandığımda etraf karanlıktı, daha sabah olmamış galiba diye düşündüm. Tekrar uyumak amacıyla döndüğümde köpeğimin yanımda olmadığını fark ettim. Neden yanımda değildi? Geceleri daha rahat hissedebilmek için benimle uyumasını öğretmiştim, hele ki bu akşamdan sonra. Daha sonra içerden gelen sesi duydum. Biraz işkillenmiştim açıkçası zaten uykum da kaçmıştı. Kalkmak için hamle yaptığımda dış kapıdan gelen sesleri duydum. Birisi sanki kapımın kiliyle oynuyordu. Mutfağa gidip bulabildiğim en büyük bıçağı alarak kapıya doğru yöneldim. Zaten kapıyı sürekli kitlerdim ama gene de korkuyordum. Ben daha mutfaktan çıkamadan kapının açıldığını duydum. Hemen mutfak kapısının dibine çöktüm, bir elimle ağzımı kapatıyor diğer elimle de bıçağı sımsıkı tutuyordum. İçeri giren kişinin derin nefeslerini duyabiliyordum. Adete ensemde gidiydi. Ayak seslerinden odama doğru gittiğini anlamıştım, manyak herif odamın yerini nasıl bilebiliyor.Her ne kadar arkasından saldırmayı düşünsem de cesaret edemedim, çöktüğüm yerde kala kalmıştım. Daha sonra adımlarını sıklaştırdığını ve bana doğru geldiğini duydum. tek bir şansım vardı. Beklemediği anda saldırmalıydım. Tam kapının önüne geldiğinde yerimden fırladım ve bıçağı kapıya doğru salladım. Aklım bomboştu. Ama yüzümde bir sıcaklık hissediyordum ve de ıslaklık. Yüzüm neden ıslak? Bir anda korkudan sımsıkı kapattığım gözlerimi açtım. Hayatımın en rahatlatıcı sahnesiydi, köpeğim ve yüzümde gezinen dili. Böyle bir olaydan sonra bu derecede bir kabus insana gerçekten soğuk terler döktürüyor. Ama rüya olduğu içinde bir yandan rahatlamıştım. Artık gün doğmuştu.

Efsun 2. Bölüm

 Şenay 

Gülce ile de konuştuktan sonra Leyla'nın bazı şeyleri yanlış anladığını düşünerek onunla konuşmuştu. Lakin Gülce'nin tarafını tutup kendisini yalancı durumuna düşürmeye çalıştığını, hatta daha da ileriye giderek. Gülce ile kendisini birbirine düşürüp Mert'i elde etmeye çalıştığının dedikodusunu yaymaya başladı. Gülce bunu duyduğunda, Efsun ile bir daha konuşmamışdı. Her geçen gün onları görüp kendini anlatamamak ağır geliyordu. Mert ise kısa sürre sonra mertliğini göstererek kaydını başka bir şehre alıp gitmişti. Üç kız ise bu girdapta dönüp duruyordu. 

"Ağlamaktan gözlerin şişmiş." dedi genç adam elindeki peçeteyi uzatarak. Efsun şaşkınlıkla genç adama bakıyordu. Genç adam gülümseyerek Efsun'un yanına oturdu. "Merak etme, temiz peçete. Seni ağlarken görünce köşedeki çay bahçesinden aldım." dedi. Efsun'un tepki vermediğini gören genç adam. "Özür dilerim." dedi ve Efsun'un göz yaşlarını sildi. "Neden özür diliyorsun ki!" dedi Efsun. "İzin almadan göz yaşlarını sildiğim için." dedi. Bu söz Efsun'u güldürmüştü ama bu gülüş biraz alaycıydı. "Ne kadar garip biri ağlatıyor, bir başkası onun yerine siliyor." "Seni ağlatan her kimse büyük bir aptallık etmiş." dedi genç adam. 

Canan

Efsun ne cevap vereceğini bilemiyordu, susmayı tercih etti sonunda. Bir süre rüzgarın yapraklarla olan dansını izlediler. Aralarındaki sessizliği bozan kişi genç adam oldu. “Kabalığımı mazur gör lütfen, kendimi tanıtmayı unuttum. Ben Toprak.” Efsun genç adama çevirdi bakışlarını. Koyu kahve gözleri ve kestane rengi saçıyla isminin hakkını veriyor, diye düşündü genç kız. “Memnun oldum bende Efsun” ağladığından dolayı sesi kısık çıkmıştı. 

“Ben de memnun oldum. İsminizle uyumlu bir kişiliğiniz var sanırım.” Dedi dudaklarında hafif gülümsemeyle. Efsun buruk bir tebessüm bırakıp ayağa kalktı. “Ben gitsem iyi olacak, hava kararmak üzere.” Toprak, Efsun’un cümlesinden sonra ayağa kalkıp “Ağlamak sana yakışmıyor, tebessüm daha çok yakıştı bence. Kendine iyi bak.” Genç adamın samimi çıkan sesine güvenerek tebessümünü gülümsemeye dönüştürdü ve arkasını dönüp evine doğru yürümeye başladı Efsun. 

Sabah erkenden kalkıp hazırlanmış ve derse tam vaktinde yetişmişti. Gülce ile beraber alıyorlardı dersi. Yanındaki boş sıraya bakıp en ön sıraya kafasını çevirdi. Hüzünlenmişti ama derse odaklanmalıydı. Sıranın üstüne defterini koydu, yine kalemini bulamıyordu. Sanırım yine çantanın köşesinde kalmıştı. Kapı çaldı. Genç, profesörden geç kaldığı için özür dileyip boş sıraya oturdu. Efsun yanında hissettiği sıcaklıkla başını kaldırdı. Genç adam, Efsun’a bakıp göz kırptı “Yine karşılaştık, sen de mi bu dersi alıyorsun.” Dedi fısıldayarak.

Mücahidem Şehide-i Cahide  

Efsun, böyle kibarlıklara alışkın değildi. Hele de kampüste hakkında çıkan dedikodulardan sonra yeni bir tanesinin daha meydana gelmesine izin veremezdi.

Birdenbire yanına oturan genç adamdan usulca biraz uzaklaştı. Tebessüm ederken cevap verdi,

"Evet, tekrardan karşılaştık."

Genç adam, kızın aralarına koyduğu mesafeye kaşlarını kırıştırıp baktı,

"Yanlış bir şey mi yaptım?"

Ah, evet! Tam burada Efsun oldukça mahcup olmuştu.

"Hayır, sadece..."

Ne diyeceğini bilemedi,

"Profesör derse çoktan başladı."

Diye geveleyerek önüne döndü. Dünden sonra şişkin gözlerini ve göz altlarını makyajla kapatması oldukça zor olmuştu.

Bukleli saçlarını arkaya doğru attı. Hiç bir zaman salık bırakmadığı saçlarını bugün yüzünü gizlemek için açmıştı.

Yeşil hareler derse odaklanmaya çalışsa da bir türlü odaklanamıyordu. Bir erkek yüzünden en yakın çocukluk arkadaşları ile arası nasıl bozulabilirdi? Hem de tamamen iftiraya uğramışken!

Şakaklarını ovuşturdu. Gerçekten zor bir durumdaydı. Başı ağrırken derse odaklanamıyordu.

Gülce'yi aradı gözleri. Hayret bugün derslikte yoktu. Bu oldukça ilginçti. Hiç bir dersi aksatmayan Gülce neden yoktu?

Klasik bir alışkanlığı olan kalemin arkasını ısırmak hep düşüncelere daldığı zaman yaptığı bir hareketti. Daldığı yerden uyandığı anda sağında kendisine doğru yönelen bakışları fark etti.

Koyu kahve gözler oldukça derin bir kuyu gibiydi. Anlamlandıramadığı bakışlarla kendisine bakan Toprak'tan istemsizce rahatsız olmuştu.

Ondan mümkün olduğunca uzak durmalıydı. Zaten kafasında bin bir türlü iş vardı. Daha fazla belanın kendisine musallat olmasını istemiyordu.

Kerem

Toprak ise sanki tesadüf kelimesinin karşılıydı. Efsun’un onu görmediği gün yoktu. Dershanede, markette ve hatta okul çıkışı karşılaşıyorlardı. Efsun her seferinde selam verip uzaklaşmaya çalışırken Toprak sürekli onunla sohbet etmeye çalışıyordu.

 Bu durumda Efsun neler olacağını biliyordu. Yine bir dedikodu çıkacak ve işler iyice kötüye gidecekti. Hemen bir çözüm bulmalıydı. Ya Toprak’a kendisinden uzak durmasını söyleyecekti ki bu onu üzerdi, ya da kendisi görünmez olmalıydı. Efsun bir romanda olmadığını düşünerek çözüm aramaya devam etti. Aklına bin bir çeşit fikir geldi ve hepsini anında bir sebepten dolayı boşverdi. Tüm gün düşünmesine rağmen aklına sadece bir fikir yattı. Kendisinden uzaklaşmasını söylemek. Ama bunu yanlış anlamasını engelleyerek yapacaktı. Evet, bu fikir mükemmeldi. Tek yapması gereken yaşadığı olayları Toprak’a anlatıp bir anlaşmaya varacaklardı. En fazla ne kötü gidebilirdi ki?

Kerem'den not: Bu bunun devamını yazacak kişiye bir mesajdır: KAOS İSTİYORUM!

Efsun 1. Bölüm


 Şenay

Sonbahar yaprakları her tarafı kaplamıştı. Sokaklar bomboş ve güzel görünüyordu. İçinden bir şeyler sanki sonbahar yaprakları gibi dalından kopup yavaşça düşüyordu. İçindekilere anlam veremiyordu. Ne zaman başlamıştı bu sıkıntı... 1 hafta önce yaşadığı olay aklına geldi. Pişmandı, neden öyle davranmak zorundaydı ki... Yanlış yapmıştı ama tek hatalı kendisi değildi. Neden herkes üstüne gelip onu suçluyordu. O da onlar kadar hatalıydı. Hiç kimse birbirini dinlememiş, sadece duydukları dedikodulara inanıp birbirlerine zarar vermişlerdi. Hatalıydı çünkü kendine güvenmeyi hiçbir zaman başaramamıştı. Güvenmek güzel duyguydu ama neden kendine hiç güvenmiyordu. Böyle düşünmek, hissetmek ağırına gitmeye başlamıştı. Kurumuş yaprakları bankın üstünden eliyle itip banka oturdu. Derin nefes aldı ve ağaçtan düşen yaprakları izlemeye başladı. Sanki düşen yapraklar değil, kendinden bir parçaydı. Rüzgarın hafif dokunuşuyla yavaş yavaş düşen yaprak, gözlerindeki damlalar ile birlikte yere düştü.


Canan

Ağlamak istemiyordu Efsun ama engel de olamıyordu gözyaşlarına. İçin için sessizce ağlıyordu. Nefes alışverişini düzenlemeye çalışıp sildi gözyaşlarını.  Herkes kafasındaki kurguya güveniyor, kimse kendini sorgulamıyor ve olayları bildiğini sanıyorlardı. Suçlamadan önce kimse olayın aslına bakmıyordu. Unuttukları bir şey vardı herkes aynı düşünce yapısına sahip değildi ki. “Neden” diye fısıldadı sessizce “Neden insanlar her şeyi bildiklerini sanıyorlar ki? Benim ne hissettiğimi bana sormadan bilemezler ya da benim düşüncelerimi başkalarının sözler ile öğrenemezler.” Sonra tekrar kendini suçladı. Evet hatalıydı ve çok pişmandı. Tek amacı çok sevdiği iki yakın arkadaşı Gülce ve Leyla’yı barıştırmaktı fakat çok yanlış anlaşılmış üstüne bir de Efsun hakkında dedikodu çıkartmışlardı.

Kampüste Efsun’u tanıyanlar, onu dışlamaya başlamış ve yalnızlığa mahkum etmişlerdi. Sildiği gözyaşları tekrar akmaya başladı düşüncelerinde boğulurken.


Kerem

Düşünceler içinde kayboluyordu. Sevmemeliydi, sevemezdi. Tüm bunlar Mert'i sevdikleri için olmuştu. Onun ise sevmeye hakkı yoktu. Mert'i, Leyla ve Gülce için sevmemeliydi. Bu üçgende bir köşe kalmamıştı onun için. Göğsündeki ağrı güçleniyordu. Anılar gözlerinin önüne beliriyordu. Mert’in sıcak gülüşü, kendisini her defasında daha da küle çeviriyordu. Leyla ve Gülce, Mert’i seviyordu. İkisini her zaman kendisi cesaretlendirmişti. Mert için kavga etmekte istemiyor ama aralarını düzeltmek istiyordu. Onu yakışıklı buluyor ama arkadaşları için kendini arka planda tutuyordu. Kızlar ile Mert'in yanına gittiğinde, o çoğunlukla Gülce ile uğraşıyordu. Leyla ve Gülce bazen şakacı bir ağızla "Ona yoksa sen de mi aşıksın?" diye soruyordu bana. Ben ise tüm kalbimle ret ediyordum "Hayır!" diye çıkışıyordum. Leyla ve Gülce ise bu tepkime kahkaha atarak cevaplıyordu. Tedirginde olsam bazen, onlarla vakit geçirmeyi seviyordum. 

Her şey sınav dönemi yaklaşırken başlamıştı. Mert, Gülce ile uğraşıyorken, Leyla da gülüp eğleniyormuş. Birden Leyla "Lavaboya gidiyorum." deyip çatıdan inmiş ve Gülce, Mert'le yalnız kalmış. Kalbi çok hızlı ve düzensiz atıyormuş. Göz göze geldiklerinde Mert dizlerinin üstünde ona doğru gelmeye başlamış. Gülce geri çekilmeye çalışırken dengesini kaybetmiş ve Mert ona doğru atılıp tutmuş. Gülce geri çekilemeye çalışmış ama Mert'e olan duyguları, kalp atışı hareket etmesini zorlaştırıyormuş. Mert dudaklarını Gülce'nin dudaklarına yavaşça değdirmiş. Leyla ise gördükleriyle şok olmuş. Sevdiği çocuk ile en yakın arkadaşını dudak dudağa gördüğü için sarsılmış ve ihanete uğramış hissederek yanlarından uzaklaşmış. Leyla yanımıza ağlayarak geldiğinde durumu merak eden dedikoducu kızlarda bize kulak kabartarak dinliyorlardı. Kampüsteki herkes Leyla’nın, Gülce için en yakın arkadaşım dediğini biliyordu. Bu hepimiz için çok şaşırtıcı bir durumdu.



Resim kaynağı: https://pin.it/6v89boE